ΠΑΜΕ ΤΥΠΟΥ & ΜΜΕ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΕΦΕΣΗΣ ΚΑΤΑ Μ. ΚΥΠΡΑΙΟΥ

Καταγγέλλουμε την έφεση που άσκησε η κυβέρνηση κατά της απόφασης του δικαστηρίου για αποζημίωση του Μ. Κυπραίου ο οποίος το 2011 έχασε την ακοή του μετά από επίθεση των ΜΑΤ και ρίψη εκ μέρους τους χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Συμπαραστεκόμαστε στον συνεχή αγώνα του να συνεχίσει τη ζωή του με μεγάλες δυσκολίες, κόντρα ακόμα και σε απειλές κατά της ζωής του, σε διάρρηξη στο σπίτι του και καταστροφή του αυτοκινήτου του από ναζιστές που «υπέγραψαν» με σβάστικες.

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες

Η άσκηση έφεσης δεν είναι μια «τυπική» και «συνηθισμένη» νομική πρακτική. Είναι μια ακόμα πλευρά της έντασης της καταστολής που πάει χέρι-χέρι με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Θέλουν να επικρατήσει σιγή νεκροταφείου για να περνάνε ανενόχλητοι μέτρα, όπως το πρόσφατο αντεργατικό τερατούργημα, που είναι προαπαιτούμενα για την καπιταλιστική ανάκαμψη που θα πραγματοποιηθεί πάνω στα συντρίμμια των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων για να διασφαλισθούν τα κέρδη των λίγων.

Οι μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων όλο το προηγούμενο διάστημα έστειλαν ηχηρό μήνυμα ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο.

Θέλουν χειραγωγημένη και κατευθυνόμενη ενημέρωση. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την κατασταλτική δράση του κράτους και των μηχανισμών του ενάντια στο εργατικό, λαϊκό κίνημα. Θυμίζουμε την επιδίωξη του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη», για ειδικό χώρο στους

δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ ώστε να μην μπορούν να κάνουν ολοκληρωμένο ρεπορτάζ στις κινητοποιήσεις ιδιαίτερα όταν δρουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, ή την ποινικοποίηση της ενημέρωσης με τον τρομονόμο που εισήγαγε ο νόμος Λιβάνιου.

Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως εχθρός ακόμα και όταν διεκδικούν στοιχειώδη δικαιώματα που μάλιστα κατοχυρώνονται και με αποφάσεις δικαστηρίων. Χαρακτηριστικό του αίσχους της έφεσης του κράτους κατά της απόφασης αποζημίωσης του Μ. Κυπραίου είναι η επίκληση της ...δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας προκειμένου να μη δοθεί αποζημίωση σε έναν εργαζόμενο στην υγεία του οποίου οι δυνάμεις καταστολής προκάλεσαν ανήκεστη βλάβη. Προκλητικός είναι επίσης ο ψευδής ισχυρισμός ότι η υγεία του συναδέλφου έχει αποκατασταθεί και δεν συντρέχει λόγος αποζημίωσης.

Αν όμως η πρακτική του κράτους στην περίπτωση του Μ. Κυπραίου είναι τόσο εξόφθαλμη που προκαλεί δίκαιη οργή και αγανάκτηση, είναι ταυτόχρονα και ενδεικτική για το πως αντιλαμβάνεται η αστική τάξη, το κράτος και οι κυβερνήσεις της το τεράστιο θέμα της προστασίας της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων και του λαού συνολικά.

Η ...δημοσιονομική κατάσταση της χώρας που επιτρέπει πακτωλό χρημάτων στους μονοπωλιακούς ομίλους αλλά όχι αποζημίωση στο συνάδελφο, είναι ακριβώς η ίδια που δεν επιβάλλει μέτρα προστασίας της ζωής και της υγείας στους χώρους δουλειάς, στα ΜΜΜ, είναι η ίδια που θεωρεί την υπόθεση της ζωής και της υγείας μας «ατομική υπόθεση» πετώντας το μπαλάκι στον καθένα και στη καθεμία από μας.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Απαιτούμε να αποσυρθεί η έφεση, να καταβληθεί η αποζημίωση στο συνάδελφο και να του παρασχεθεί κάθε βοήθεια για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Παλεύουμε για να πεταχτούν στα σκουπίδια όλοι οι νόμοι που εμποδίζουν την οργάνωση των εργαζομένων και των αγώνων μας για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών μας.

--Να καταργηθούν τα ΜΑΤ, η ΟΔΟΣ, η ΔΡΑΣΗ, οι ΟΠΚΕ, τα ΕΚΑΜ, η ΔΙΑΣ, η πανεπιστημιακή αστυνομία και όλες οι ειδικές κατασταλτικές μονάδες.

--Να αποσυρθούν και να καταστραφούν οι "ΑΙΑΝΤΕΣ" και κάθε άλλο μέσο κατασταλτικού ρόλου.

--Να σταματήσει η αστυνόμευση των διαδηλώσεων, των πορειών και όλων των διαμαρτυριών του λαού. Σε κάθε περίπτωση να απαγορευτεί η χρήση πυροβόλων όπλων όλων των τύπων εναντίον τους.

--Να απαγορευτεί στις διαδηλώσεις - πορείες και διαμαρτυρίες του λαού η ρίψη δακρυγόνων, καπνογόνων, χημικών, οι χειροβομβίδες κρότου - λάμψης.

--Να καταργηθεί η ποινικοποίηση με τον τρομονόμο της ενημέρωσης.

--Παλεύουμε για την προβολή των προβλημάτων, των διεκδικήσεων και των αγώνων των εργαζομένων, του λαού γενικότερα.

--Παλεύουμε για να προβάλλονται ελεύθερα και ισότιμα όλες οι πολιτικές απόψεις, όλων των κομμάτων πλην των φασιστικών.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής από τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία. Αγώνας μαζικός και οργανωμένος ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα και την καταστολή που συνοδεύει την εφαρμογή τους.

Αθήνα 6 Ιουλίου 2021

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΜΕ ΤΥΠΟΥ & ΜΜΕ

ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ, ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ - ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Σε κανέναν δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη η απόφαση της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ (ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ) για ...τετράωρη στάση εργασίας απέναντι στο νομοσχέδιο - έκτρωμα κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ και των κομμάτων τους για τα Εργασιακά και το συνδικαλιστικό κίνημα.

Ετσι, συνειδητά, έβαλαν φρένο στη συμμετοχή του κλάδου στην κλιμάκωση του πιο σημαντικού αγώνα των τελευταίων χρόνων που ξεκίνησε εδώ και καιρό και γενικεύτηκε με τη μεγαλειώδη πανεργατική απεργία στις 10 Ιούνη, στην οποία συμμετείχαν και οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ.

Το ίδιο δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη ότι τον βασικό ρόλο του μοχλού που υψώνει τείχος στους αγώνες ανέλαβαν ακόμα μια φορά οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, το είχαν κάνει και την Πρωτομαγιά που τάχτηκαν με την κυβερνητική αργία της γιορτής των λουλουδιών στο διασωματειακό, και το έκαναν με πρόσχημα να «βελτιώσουν» τη ...δίωρη στάση εργασίας που προτάθηκε αρχικά από τον εταίρο τους, την κυβερνητική παράταξη στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ σε ...τετράωρη, στην οποία σαν να ήταν συνεννοημένοι ταυτίστηκαν οι δύο εταίροι...

«Για την τιμή της ΕΣΗΕΑ» όπως είπαν...

Η «τιμή» της ΕΣΗΕΑ, όμως, δεν σώζεται, σταματώντας τους αγώνες, αλλά οργανώνοντας τους εργαζόμενους τόσο απέναντι στην επίθεση που δέχονται, όσο και για τη διεκδίκηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών τους, για να μη γίνουν σύγχρονοι σκλάβοι στον 21ο αιώνα.

Η «τιμή» της ΕΣΗΕΑ δεν βρίσκεται στην πλειοψηφία που διατηρούν οι δυνάμεις του ΔΣ, που συμπλέουν με τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία, αλλά βρίσκεται στα χέρια χιλιάδων εργαζομένων του κλάδου που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, τις εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, την απληρωσιά, την ανεργία.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Πέρα από τη συγκεκριμένη απόφαση για στάση εργασίας, αντί για 24ωρη απεργία, εκείνο που είναι χειρότερο και ακόμα πιο επικίνδυνο είναι η αντίληψη της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ.

Δεν πιστεύουν στη δύναμη του οργανωμένου κινήματος των εργαζομένων να αποκρούσει τις επιθέσεις και να διεκδικεί δουλειά με λιγότερο χρόνο, με καλυμμένα όλα τα εργασιακά δικαιώματα και ικανοποίηση των αναγκών των οικογενειών μας. Αντικειμενικά υπονομεύουν την οργανωμένη δύναμη των εργαζομένων με τη στάση τους. Δεν θέλουν οι εργαζόμενοι να πάρουν την ίδια τη ζωή τους στα δικά τους χέρια, να γίνει υπόθεσή τους, μέσα από τον συλλογικό τους αγώνα.

Απολογητές των αφεντικών και των κυβερνήσεών τους, ψάχνουν, δηλητηριάζοντας συνειδήσεις εργαζομένων, «βελτιώσεις» σε ένα σύστημα που γεννά ολοένα λιγότερα δικαιώματα, αύξηση του εργάσιμου χρόνου, μισθούς - ψίχουλα, συνεχή δουλειά χωρίς ανάσα, χωρίς όρια, ένταση της εκμετάλλευσης, φτώχεια, ανεργία.

Γι' αυτό φροντίζουν να υπονομεύουν κάθε αγώνα, να σβήνουν κάθε σπίθα αγώνα που ανάβουν οι εργαζόμενοι διεκδικώντας κόντρα σε εργοδοσία, κράτος, κυβερνήσεις.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Η μεγαλειώδης απεργία της 10ης Ιούνη, όπως και η απεργία της 16ης Ιούνη, παρά την κατασταλτική κυβερνητική δράση ενάντιά της χρησιμοποιώντας τη δαμόκλεια σπάθη των αστικών δικαστηρίων, την οποία οι εργαζόμενοι αντιμετώπισαν με ψηλά το κεφάλι αψηφώντας την, έχουν αφήσει τη δική τους παρακαταθήκη σε έναν μακρύ και δύσκολο αγώνα από τον οποίο εμείς θα βγούμε νικητές.

Το κύριο μήνυμα έχει δοθεί: Το έκτρωμα της κυβέρνησης έχει καταδικαστεί στη συνείδηση των εργαζομένων, όπως και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι.

Ο αγώνας, αντικειμενικά, οδηγεί και στο να πέφτουν οι μάσκες, να φαίνεται ακόμα πιο καθαρά ποιος είναι με τους εργαζόμενους, ποιος είναι με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις τους. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν περισσότερο και αυτό δεν είναι αμελητέο.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Συνεχίζουμε, δυναμώνοντας την συλλογική μας απόφαση, την οργάνωση του αγώνα μας, ενώνοντας τη φωνή μας με την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους. Σε αυτές τις πολύμορφες μάχες που συνεχίζονται, σας καλούμε να πυκνώσετε τη συμμετοχή σας μαζί με όλη την εργατική τάξη, δυναμώνοντας το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τις δυνάμεις του στον κλάδο μας, στο δρόμο της διεκδικητικής πάλης για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.

Αθήνα, 17 Ιούνη 2021

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 16 ΙΟΥΝΗ!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Το ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ χαιρετίζει τους εργαζόμενους του κλάδου, όλους τους εργαζόμενους της χώρας, που με την τεράστια μαχητική συμμετοχή τους στη μεγαλύτερη των τελευταίων χρόνων απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις έστειλαν μήνυμα σε αφεντικά και κυβέρνηση πως απέναντί τους μπορεί να ορθώνεται ολοένα και πιο δυναμικά και αποφασιστικά η ακαταμάχητη δύναμη των εργαζομένων, κόντρα στις επιδιώξεις τους για ακόμη μεγαλύτερο τσάκισμα των δικαιωμάτων μας στη δουλειά και στη διεκδικητική δράση. Είναι επίσης μήνυμα συνέχισης του αγώνα με κλιμάκωση της πάλης απέναντι στο νομοσχέδιο - έκτρωμα της κυβέρνησης.

Η επιτυχία της απεργίας επιβεβαιώνεται πανηγυρικά και από τη λύσσα των εχθρών των εργαζομένων και των αγώνων τους, διευθυντικών στελεχών του ΣΚΑΪ και των αφεντικών τους, που εξέπεμψαν σε μέρα απεργίας, μιλώντας τάχα για ελευθερία στην εργασία, όταν πάνω από ένα εκατομμύριο είναι αυτοί που εξαναγκάστηκαν από τα αφεντικά και το σάπιο σύστημά τους να περάσουν στην ανεργία. Αλλωστε αυτό το σύστημα δεν μπορεί να εξασφαλίσει σε όλους δουλειά. Αυτή τους η ελευθερία είναι ελευθερία στην απεργοσπασία, εχθρική ενέργεια για την εργατική τάξη, αφού θέλει να τσακίσει την ελευθερία διεκδίκησης των εργαζομένων να έχουν όλοι δουλειά και ζωή με ευημερία και ικανοποίηση όλων των αναγκών της εργατικής οικογένειας.

Ακόμα πιο ενδεικτικά της τεράστιας δύναμης που έχει η οργανωμένη εργατική απεργιακή πάλη απέναντι σε εργοδοσία και κυβέρνηση είναι τα υποβολιμαία δημοσιεύματα του αστικού Τύπου για μικρή, τάχα, συμμετοχή εργαζομένων στην απεργία. Μέχρι και οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ βγήκαν να πουν στους απεργούς ότι δεν απήργησαν! Αν είναι αυτή η αλήθεια τους, τότε να μας πουν σε τι εξυπηρετούν τα άρθρα του νομοσχεδίου που παρεμβαίνουν στη λειτουργία των συνδικάτων, βάζουν φραγμούς στο απεργιακό δικαίωμα και πριμοδοτούν την απεργοσπασία.

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία, έγιναν φουσκωμένο ποτάμι οργής, δίνοντας την καλύτερη απάντηση στους ισχυρισμούς του Χατζηδάκη, της κυβέρνησης, των αφεντικών και των παπαγάλων τους ότι τάχα το συγκεκριμένο νομοσχέδιο εκφράζει την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό, και ότι γίνεται αποδεκτό από τους εργαζόμενους.

Πρόοδος και εκσυγχρονισμός για τους εργαζόμενους δεν είναι η 10ωρη δουλειά, ο χωρίς όρια εργάσιμος χρόνος, οι ολοένα αυξανόμενες και απλήρωτες υπερωρίες, η εντατικοποιημένη δουλειά - λάστιχο και όποτε θέλει ο εργοδότης, η τηλεργασία που καταργεί τον ελεύθερο χρόνο, η ευελιξία μαζί με την ανεργία και τη μισή δουλειά - μισή ζωή, τα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση.

Πρόοδος και εκσυγχρονισμός είναι η σταθερή δουλειά για όλους, ο σταθερός ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, με 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, η αύξηση του ελεύθερου χρόνου, η επαναφορά των ΣΣΕ με μισθούς που να ικανοποιούν τις ανάγκες μας.

Πρόοδος και εκσυγχρονισμός είναι η κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που γενικεύουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις και χτυπούν το απεργιακό δικαίωμα και τη συνδικαλιστική δράση.

Και αυτή η πρόοδος δεν είναι υπόθεση μιας κυβέρνησης, όπως υποκριτικά, καιροσκοπικά, χυδαία ψηφοθηρικά διατείνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, που παραμονές της απεργίας είπε πως ό,τι κι αν κάνουν οι εργαζόμενοι το νομοσχέδιο θα περάσει, βάζοντας προωθητικό φιτίλι στην απεργοσπασία. Αλλωστε είναι το κόμμα που μεταξύ των άλλων, ως κυβέρνηση, με δικούς του νόμους έστρωσε το χαλί και για τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, και για την παρέμβαση του κράτους στα συνδικάτα, και για την παρεμπόδιση της απεργίας, και για τη μείωση των θέσεων εργασίας στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Αυτό που μπορεί να αντιπαλεύει την πολιτική που υπηρετεί το σύστημα της εκμετάλλευσης είναι ο οργανωμένος, ανυποχώρητος ταξικός αγώνας των εργαζομένων όταν συνειδητοποιούν τη δύναμή τους και διατρανώνουν την απόφασή τους να μη γίνουμε δούλοι τον 21ο αιώνα.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Συνεχίζουμε να δίνουμε τη μάχη μας ακόμα πιο μαζικά και αποφασιστικά για να μην ψηφιστεί το τερατούργημα Χατζηδάκη, για να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι και οι ΠΝΠ.

Οι εκλεγμένοι με το πλαίσιο αρχών του ΠΑΜΕ στα ΔΣ των Ενώσεων των ΜΜΕ προτείνουμε κλιμάκωση της πάλης και συμμετοχή του κλάδου σε απεργία την Τετάρτη 16 Ιούνη, μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου στη Βουλή, από κοινού με εργατικά συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα.

ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ! ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ! ΔΟΥΛΟΙ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ!

Αθήνα 13 Ιούνη 2021

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΜΕ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΚΤΡΩΜΑ. ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΠΝΠ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΑΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η κυβέρνηση στην πρόσφατη παρουσίαση του σχεδίου νόμου για τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου ισχυρίζεται ότι θέλει να διασφαλίσει την «ελευθερία του εργαζόμενου» να δουλεύει όσο και όποτε θέλει. Στην πραγματικότητα, όμως, η μόνη «ελευθερία» που αποδέχεται η κυβέρνηση είναι αυτή του εργοδότη, να ορίζει τη δουλειά του εργαζόμενου, όπως ορίζει τη δουλειά μιας μηχανής, με ένα νομοσχέδιο που επιδιώκει να κατεδαφίσει όσα κατακτήθηκαν τα τελευταία 100 και πάνω χρόνια, σε οκτώ βήματα.

Με τον νόμο καθιερώνεται 10ωρη δουλειά, που θα επιβάλλεται από τους εργοδότες με ατομικές συμβάσεις εργασίας για ένα εξάμηνο. Οι δύο επιπλέον ώρες εργασίας θα είναι χωρίς αμοιβή, με την κυβέρνηση να παραπέμπει τον εργαζόμενο σε αναπλήρωσή τους με μειωμένο ωράριο ή άδεια όποτε συμφέρει την επιχείρηση (διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου η οποία προϋπήρχε με τη σύμφωνη γνώμη των σωματείων, αλλά τώρα θα εφαρμόζεται με ατομική συμφωνία εργοδότη - εργαζόμενου, δηλαδή γίνονται ακόμη χειρότεροι οι όροι επιβολής της), το οποίο μπορεί και να μην τηρείται. Αυτό δείχνει η εμπειρία από την εφαρμογή του σε άλλες χώρες της ΕΕ.

Το νομοσχέδιο μάλιστα δεν κάνει διάκριση εφαρμογής του μέτρου για συμβάσεις ορισμένου ή αορίστου χρόνου. Επιπλέον προβλέπεται ότι οι μερικώς απασχολούμενοι όχι μόνο πρέπει να παρέχουν πρόσθετη απασχόληση αν τους ζητηθεί από την επιχείρηση, αλλά αυτό μπορεί να γίνει όχι συνεχόμενα στη βάρδιά τους, αλλά αφού μεσολαβήσει κενό. Αυτό σημαίνει ότι ενώ κάποιος προσλαμβάνεται για 4ωρο, στο τέλος της μέρας με τα διακεκομμένα ωράρια μπορεί να υποχρεώνεται να είναι πολλαπλάσιες ώρες στη δουλειά. Και σ' αυτό υπάρχει εμπειρία από την εφαρμογή του στη χώρα μας. Με λίγα λόγια, αύξηση της απλήρωτης δουλειάς. Ολα αυτά αυξάνουν στο έπακρο την εκμετάλλευση σε συνδυασμό και με την εντατικοποίηση της δουλειάς.

Επιπλέον αυξάνεται το όριο υπερωριακής απασχόλησης στις 150 ώρες, τις οποίες μονομερώς θα μπορούν να επιβάλλουν οι επιχειρήσεις, ενώ επικαλούμενες «επείγουσας φύσης εργασία», ακόμα κι αυτό το όριο των 150 ωρών μπορεί να ξεπερνιέται. Μέχρι τις 150 ώρες ο εργαζόμενος θα αμείβεται με προσαύξηση μόλις 40%, ενώ με το ισχύον καθεστώς για πάνω από τις 120 ώρες η προσαύξηση είναι 60%. Δηλαδή δουλειά μέχρι τελικής πτώσης, αφού είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η επιμήκυνση του εργάσιμου χρόνου και η εντατικοποίηση της εργασίας υποσκάπτουν την υγεία και προκαλούν κίνδυνο για τη ζωή των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που δεν κατάργησε το νόμο για τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου συνεχίζοντας την αύξηση της εκμετάλλευσης, επέβαλε επίσης με νόμο τη δουλειά 32 Κυριακές τον χρόνο για τους εργαζόμενους στο Εμπόριο. Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ επιβάλλει την πλήρη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Με το συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο μονιμοποιείται και επεκτείνεται στο έπακρο η τηλεργασία ως νέα μορφή «ευελιξίας», σε όφελος της εργοδοσίας, καθώς αυξάνει την εντατικοποίηση της εργασίας, κάνοντας ασαφή τα όρια μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου.

Για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ, ιδιαίτερα των ραδιοτηλεοπτικών ομίλων, όλες οι παραπάνω μορφές εργασιακών σχέσεων μπορούν να εφαρμοστούν, αν και ουσιαστικά ήδη εφαρμόζονται ιδιαίτερα με αφορμή την πανδημία, ενώ οι αρνητικές επιπτώσεις μεγεθύνονται από τις προβλέψεις του Νόμου Λιβάνιου που κατοχύρωσε υπέρ των εργοδοτών τη μείωση του προσωπικού και την παραπέρα ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας. Αλλά και με την επιβολή δουλειάς σε όλα τα Μέσα ενός ομίλου με ένα μισθό, που σημαίνει περισσότερες ώρες εντατικοποιημένης δουλειάς.

Για να λειτουργήσει απρόσκοπτα για τους εργοδότες ο εργασιακός μεσαίωνας, η κυβέρνηση μέσα από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο παίρνει και επιπλέον μέτρα.

Αφαιρεί και το τελευταίο φύλλο συκής από το εδώ και πολλά χρόνια ξεδοντιασμένο ΣΕΠΕ, μετατρέποντάς το σε «ανεξάρτητη αρχή» που θα αναλάβει τον «έλεγχο» στη «ζούγκλα» της αγοράς εργασίας. Στόχος κυβέρνησης και εργοδοσίας να μην υπάρχει καμιά υποχρέωση και ευθύνη για την παραβίαση έστω και αυτής της κουτσουρεμένης για τα όποια εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει νομοθεσίας. Αλλά και χωρίς υποχρέωση του υπουργείου Εργασίας για τη στελέχωση της Υπηρεσίας, να μην είναι υπόλογη καμία κυβέρνηση για τις ελλείψεις ή τα πεπραγμένα της, με λίγα λόγια να αφαιρεθεί και η τελευταία πιθανότητα των εργαζομένων να διεκδικήσουν έστω και με νομικά μέσα το δίκιο τους.

Υποκριτική είναι και η διάταξη περί «προστασίας από απολύσεις». Στην πράξη οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν προστατεύονται, αλλά ακόμα και στην περίπτωση που δικαιωθούν από τα δικαστήρια, δίνεται στον εργοδότη η δυνατότητα, έναντι κάποιου αντιτίμου, να μην ξαναπροσλάβει τον απολυμένο. Πρόκειται για ένα ακόμα «σήμα» προς την εργοδοσία ότι έχει πλήρη ασυλία να κάνει ό,τι νομίζει με τους εργαζόμενους, αφού εκτός από το ότι θα μπορεί να τους βάζει να δουλεύουν όσο και όπως θέλει, θα τους ξεφορτώνεται και όποτε θέλει. Το ίδιο ισχύει και για όσους συνδικαλιστές πάνε κόντρα σε εργοδότες και κυβερνήσεις, αφού με την κατάργηση της Επιτροπής Προστασίας Συνδικαλιστικών Στελεχών, που έκρινε μέχρι τώρα τη νομιμότητα της απόλυσης συνδικαλιστών με τη συμμετοχή και δικαστικών, διευκολύνονται τα αφεντικά να ξεφορτώνονται πιο εύκολα όποιον διεκδικεί.

Το νομοσχέδιο πλήττει καίρια το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεργιακό δικαίωμα, εισάγοντας την έννοια της «Ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας σε κλάδους κοινής ωφέλειας κατά τη διάρκεια της απεργίας», ίσο με τουλάχιστον το ένα τρίτο της συνήθως παρεχόμενης υπηρεσίας πέραν του συνηθισμένου προσωπικού ασφαλείας, πρακτικά δηλαδή εργάζονται σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι στη βάρδια. Αυτό θα επιβάλλεται και στα ΜΜΕ, στο όνομα να υπάρχει τάχα ενημέρωση.

Επιπλέον επιβάλλεται στα σωματεία η εφαρμογή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, η οποία συνδυάζεται με την προηγούμενη διάταξη του ΣΥΡΙΖΑ περί υποχρεωτικής συμμετοχής στη Γενική Συνέλευση που αποφασίζει απεργία τουλάχιστον του 50% των οικονομικά ενεργών μελών του πρωτοβάθμιου σωματείου. Το σκηνικό απεργοσπασίας συμπληρώνεται με τη διάταξη που απαγορεύει την περιφρούρηση της απεργίας, καθώς κάτι τέτοιο συνιστά «παράβαση που θα οδηγεί με δικαστική απόφαση στη διακοπή της απεργίας». Επιπλέον, η δράση των συνδικάτων μπαίνει ακόμα περισσότερο υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους, μέσα από το φακέλωμα, αφού τα μητρώα των σωματείων με όλα τα στοιχεία και τα προσωπικά δεδομένα των μελών τους δίνονται στο υπουργείο, δηλαδή στο κράτος. Ενώ η ηλεκτρονική ψηφοφορία επιβάλλεται και στην περίπτωση της εκλογής των συνδικαλιστικών οργάνων, σε μια ακόμα προσπάθεια να αποκτήσει η εργοδοσία καλύτερη «εικόνα» για το συνδικαλιστικό προφίλ των εργαζομένων, αλλά κυρίως για να ανοίξει δρόμο ανελεύθερων αρχαιρεσιών, επιβολής της επιλογής συνδικαλιστών αρεστών στην εργοδοσία και το κράτος και να ενισχύεται η νοθεία.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Είναι φανερό ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν στην πραγματικότητα ταφόπλακα για τη ζωή των εργαζομένων, αφού καμιά πλευρά του εργασιακού μας βίου δεν γλιτώνει από το τσάκισμα κατακτήσεων που έδιναν μια ανάσα στον εργαζόμενο από το σφίξιμο της εργοδοτικής θηλιάς. Αντίθετα, δεν έμεινε έξω από το σχέδιο νόμου καμιά απαίτηση των εργοδοτών για την πιο αχαλίνωτη εκμετάλλευση του κόσμου της δουλειάς.

Αυτό το έκτρωμα βαφτίζουν πρόοδο και εκσυγχρονισμό.

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευταία προσπάθεια αφεντικών και κυβερνήσεων να μας γυρίσουν έναν αιώνα πίσω.

Ηδη από τη δεκαετία του '90, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία της καπιταλιστικής κρίσης με τις στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ, όλες οι κυβερνήσεις, με απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων εγχώριων και πολυεθνικών, επιχειρούν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, να διευκολύνουν τη συγκέντρωση σε όλο και λιγότερα χέρια, του τεράστιου πλούτου που παράγουν οι πολλοί.

Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ έχει αναλάβει με τη σειρά της την εργολαβία να επιτύχει το ξεπέρασμα της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης σε όφελος των αφεντικών, άρα σε βάρος των εργαζομένων. Με κεφάλαια από το Ταμείο Ανάκαμψης θα χρηματοδοτηθεί μεταξύ των άλλων η συγκέντρωση του κεφαλαίου στον κλάδο της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, με άξονα υπάρχοντες επιχειρηματικούς ομίλους στα ΜΜΕ. Αυτό προαπαιτεί την εφαρμογή όλων των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων του κυβερνητικού νομοσχεδίου. Τις δόσεις για την αποπληρωμή των δανεικών του Ταμείου πρέπει να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και στα ΜΜΕ. Με απλήρωτη δουλειά και εργασία λάστιχο, με τρομοκρατία και καταστολή, με μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων, όλα εργαλεία βγαλμένα από τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε στρατηγική συμφωνία βρίσκονται και τα κόμματα που κυβέρνησαν έως σήμερα (ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ) και έχουν βάλει το χέρι τους στις ανατροπές του σταθερού εργάσιμου χρόνου, τις δεκάδες ελαστικές μορφές δουλειάς, τα ΣΔΙΤ και τα δουλεμπορικά γραφεία, την ανασφάλιστη και απλήρωτη δουλειά, τα εργατικά ατυχήματα, τα δεκάδες θύματα της πανδημίας από έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, τις στρατιές ανέργων και μισοαπασχολούμενων ιδιαίτερα των νέων, σε ηλικία που δεν γνώρισαν ποτέ τι σημαίνει δουλειά με δικαιώματα. Ολοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έχουμε και μνήμη και κρίση.

Σήμερα οι δυνατότητες της τεχνολογικής προόδου και της επιστήμης δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις να δουλεύει ο εργαζόμενος σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες λόγω τεράστιας παραγωγικότητας της εργασίας, με λιγότερο χρόνο δουλειάς, να ζει από το μισθό του ικανοποιώντας όλες τις σύγχρονες ανάγκες και απαιτήσεις της ζωής. Εμπόδιο σε αυτήν την προοπτική είναι ότι ο τεράστιος πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι, ιδιοποιείται από τα αφεντικά.

Χρέος για τη ζωή και το μέλλον μας είναι όχι μόνο να υπερασπιστούμε το 8ωρο και τις άλλες κατακτήσεις, αλλά να αναδείξουμε την ανάγκη και τη δυνατότητα για μείωση του εργάσιμου χρόνου. Από τώρα να παλέψουμε να μην κατατεθεί στη Βουλή αυτό το νομοσχέδιο - έκτρωμα, να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι για τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, για την κατάργηση των ΣΣΕ, για την περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για την παρεμπόδιση της απεργίας και των διαδηλώσεων. Να έχουμε Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις με μόνο κριτήριο την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών της εργατικής οικογένειας.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει συλλογικά να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην απεργία, όχι με διακηρύξεις και εξώδικα αλλά με οργάνωση, δράση και περιφρούρηση σε κάθε τόπο δουλειάς, με ζωντανές, μαζικές συλλογικές διαδικασίες, τις οποίες πρέπει να επιβάλουν οι εργαζόμενοι σε όλες τις Ενώσεις, κόντρα στις δυνάμεις που συνδιαλέγονται με τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις.

Ιδιαίτερα εμείς οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έχουμε πολλές φορές πατήσει την πεπονόφλουδα της καλλιεργημένης αυταπάτης των εξαιρέσεων. Πιο χαρακτηριστική και κοντινή χρονικά η περίπτωση του νόμου λαιμητόμου για την Ασφάλιση, με τα γνωστά αποτελέσματα των μειώσεων σε συντάξεις και παροχές, για τους εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους του κλάδου.

Πρόταση των εκλεγμένων στα ΔΣ των Ενώσεων των ΜΜΕ, που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ, είναι η συμμετοχή των εργαζομένων του κλάδου στην πανεργατική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης 3 Ιούνη.

Δεν παζαρεύουμε, απαιτούμε να μην κατατεθεί το αντεργατικό έκτρωμα! Να καταργηθούν όλοι οι μνημονιακοί νόμοι και ΠΝΠ για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων!

Αθήνα, 25 Μάη 2021

 

 

 

 

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Η εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ έφερε σε πέρας άλλη μια αποστολή την οποία ανέλαβε σε όφελος των αφεντικών, με την επαίσχυντη απόφασή της να κηρύξει ως μέρα γιορτασμού της Πρωτομαγιάς για τους δημοσιογράφους την επίσημη αργία της Τρίτης 4 Μάη, που καθόρισε η κυβέρνηση, αντί να την τιμήσει αποφασίζοντας απεργία και να συμπορευτεί με όλους τους άλλους εργαζόμενους στις 6 Μάη.

Την απόφαση για γιορτασμό της παγκόσμιας μέρας της εργατικής τάξης με απεργία στις 6 Μάη έχουν πάρει το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, Εργατικό Κέντρο Πειραιά, Εργατικό Κέντρο Λαυρίου και Ανατολικής Αττικής, η ΑΔΕΔΥ, δεκάδες άλλα Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες (ανάμεσά τους και η ΠΟΣΠΕΡΤ), καθώς και εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία σε όλη τη χώρα. Η εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ φρόντισε για άλλη μια φορά να αποφασίσει τη δουλική συμπόρευση με αφεντικά και κυβέρνηση, αντί την ενότητα δράσης με την εργατική τάξη δείχνοντας με ποιους είναι (εργοδότες) και ενάντια σε ποιους είναι (τους συναδέλφους μας δημοσιογράφους και όλους τους εργαζόμενους του κλάδου).

Φρόντισε μάλιστα αυτή η πλειοψηφία να το κάνει με τέτοια μεθόδευση στο «διασωματειακό», που οι εργοδότες μας πρέπει να ζηλεύουν, αφού η ικανότητά της τους ξεπέρασε. Είναι να αναρωτιέται κανείς ποιος βάζει τη θηλιά στους εργαζόμενους και ποιος τους κρατά σ' αυτήν. Είναι μόνο τα αφεντικά ή μαζί και η αριστοκρατία τους στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ όπως και η αντίστοιχη πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ;

Αυτή, λοιπόν, η πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ αφενός φρόντισε να παρουσιάσει δύο διαφορετικές μέρες γιορτασμού Πρωτομαγιάς διασπώντας τους εργαζόμενους δημοσιογράφους, αντί για μία ενιαία μέρα για όλο τον κλάδο, προτείνοντας 4 Μάη για τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και 5 Μάη για τις εφημερίδες, ώστε να μην κυκλοφορήσουν τη μέρα γιορτασμού της Πρωτομαγιάς όπως γίνεται στον Τύπο από παράδοση. Γιατί όχι όλοι μαζί στις 5 Μάη ή στις 6 Μάη; Γιατί γνωρίζοντας τις διαθέσεις άλλων Ενώσεων του κλάδου των ΜΜΕ για Πρωτομαγιάτικη συμπόρευση με όλους τους άλλους εργαζόμενους στις 6 Μάη, φρόντισε με την τακτική της αυτή να εμποδίσει μια τέτοια απόφαση. Και δουλεύοντας διασπαστικά, έστρωσε το δρόμο σε απόφαση γιορτασμού όλου του κλάδου την ίδια μέρα, ωθώντας τις Ενώσεις του κλάδου να την ακολουθήσουν πλέον σε απόφαση Πρωτομαγιάς - ΑΡΓΙΑΣ και όχι ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ - ΑΠΕΡΓΙΑΣ. Δεν είναι τυχαίο ότι η εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ τις προηγούμενες μέρες έσπερνε φήμες για ρήτρες που θα απαιτήσουν τα αφεντικά από το Πρακτορείο διανομής Τύπου. Αλήθεια ποιον υπηρετούν τέτοιες φήμες; Τους εργαζόμενους στη διανομή του Τύπου ή βοηθά σε έναν συνολικό εκβιασμό για να μην γιορταστεί η Πρωτομαγιά όπως αρμόζει για τους εργαζόμενους με απεργία, αλλά με κρατική - κυβερνητική αργία; Είναι ολοφάνερο ότι αυτή η τακτική βολεύει συνολικά τα αφεντικά να εκβιάζουν τους εργαζόμενους. Στη συνέχεια τα αφεντικά του Τύπου βγήκαν δημόσια ενάντια στην Πρωτομαγιάτικη απεργία στις 6 Μάη.

Ετσι η εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ φρόντισε μεθοδευμένα να συμβάλει σηκώνοντας εμπόδια στην αναγκαιότητα κοινής αγωνιστικής Πρωτομαγιάτικης δράσης με όλους τους άλλους εργαζόμενους όχι μόνο των δημοσιογράφων αλλά ολόκληρου του κλάδου. Λες και είναι βαλτή να καλλιεργεί αντιθέσεις ανάμεσα σε εργαζόμενους σε δόξα των αφεντικών. Και μάλιστα σε μια περίοδο ολοένα εντεινόμενης γενικής αντεργατικής εφόδου σε ό,τι απέμεινε από τα εργασιακά δικαιώματα για να βγουν τα αφεντικά από την οικονομική κρίση συνθλίβοντας όμως όλους τους εργαζόμενους και τους δημοσιογράφους.

Σ' αυτή την αθλιότητα έχουν συμβολή και άλλες δυνάμεις του χώρου, πρώτα απ' όλα κάποιοι του ΣΥΡΙΖΑ (βλέπε ΕΠΗΕΑ), που μιλούσαν παραπλανητικά όπως αποδείχτηκε για Πρωτομαγιάτικη απεργία στις 6 Μάη αλλά συνταυτίστηκαν με την εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ, κάποιοι άλλοι που δεν τους ένοιαζε η μέρα γιορτασμού αρκεί να ήταν ενιαία για όλους, συμβάλλοντας αντικειμενικά στην Πρωτομαγιά των λουλουδιών.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Φέτος, 135 χρόνια μετά την εξέγερση του Σικάγο, που ως επιστέγασμα της είχε την καθιέρωση της 8ωρης δουλειάς, η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και οι προηγούμενες έρχεται να επιβάλει:

Την κατάργηση του 8ωρου και την αύξηση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, με αύξηση των απλήρωτων ωρών δουλειάς, που αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης, η ολοένα επεκτεινόμενη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις και η τηλεργασία, μορφές που καταργούν τη σχέση εργάσιμου και ελεύθερου χρόνου αλλά και πληρωμένης και απλήρωτης δουλειάς, υποτάσσοντας όλο το χρόνο μας στις απαιτήσεις της εργοδοσίας και της ολοένα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης, ξεζουμίζοντας τους εργαζόμενους, ενώ δεν αφήνουν χρόνο για ξεκούραση, οικογενειακή και κοινωνική ζωή, με μισθούς τσακισμένους που δεν ικανοποιούν τις ανάγκες των οικογενειών μας και νέους κινδύνους για τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα με την κεφαλαιοποιητική λαιμητόμο που έχουν ετοιμάσει. Οπως λαιμητόμο έχουν ετοιμάσει στην απεργιακή πάλη και στη συνδικαλιστική δράση συνολικά.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Αυτή η ενιαία επίθεση κράτους - κυβέρνησης - εργοδοσίας - ΕΕ, των κομμάτων τους απαιτούν ενιαία απάντηση από όλους τους εργαζόμενους. Η πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε, αντί για απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Μάη ως μια πρώτη δυναμική απάντηση όλων των εργαζομένων στα σχέδια αυτά, να στείλει τους εργαζόμενους παρέα με την εργοδοτική ΓΣΕΕ να ...μαζέψουν λουλούδια στους αγρούς.

Η «Δημοσιογραφική Συνεργασία» εξαρχής στήριξε τη συμμετοχή των δημοσιογράφων στην απεργία της 6ης Μάη. Μπροστά στα αδιέξοδα που δημιούργησε η πρόταση του προεδρείου με απεργία στις 4/5 στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και στις 5/5 στον Τύπο, ως ύστατη υποχώρηση και μπροστά στον κίνδυνο διάσπασης του ενιαίου απεργιακού μετώπου, αλλά και λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη να στηριχθούν εργαζόμενοι απέναντι στην επίθεση από πολυπλόκαμους μηχανισμούς της εργοδοσίας, πρότεινε ενιαία απεργιακή κινητοποίηση όλου του κλάδου την Τετάρτη 5/5, όπως εξάλλου παραδοσιακά γίνεται με τη συμμετοχή των δημοσιογράφων στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Η κυβερνητική - εργοδοτική πλειοψηφία στην ΕΣΗΕΑ απέρριψε αυτές τις προτάσεις γιατί είχε άλλο σκοπό, τη συμπόρευση με την αργία της κυβέρνησης και των αφεντικών.

Τους εργαζόμενους του κλάδου της ενημέρωσης, δημοσιογράφους, αλλά και τεχνικούς και διοικητικούς υπάλληλους, που πληρώνουν πάντα το μάρμαρο της υποταγής στα εργοδοτικά κελεύσματα, αυτούς που αποτελούν την πραγματική πλειοψηφία στον κλάδο, καθώς και κάθε τίμιο συνδικαλιστή στις Ενώσεις των ΜΜΕ, τους καλούμε να ξεπεράσουν τα εμπόδια που επιχειρούν να ορθώσουν οι κυβερνητικοί - εργοδοτικοί «συνδικαλιστές», να συμβάλλουν στην πραγματική ενημέρωση του κόσμου της δουλειάς και με τη φυσική τους παρουσία στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα.

Στην Αθήνα: Πέμπτη 6 Μάη, Πλατεία Συντάγματος, ώρα 10 π.μ.

Στην προσυγκέντρωση με το ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ πλατεία Κάνιγγος, ώρα 9.15 π.μ.